ఆ రాత్రి లక్ష్మమ్మ నిద్ర పోలేదు.
అర్జున్ గది తలుపు మూసుకుని వెళ్ళిన తర్వాత ఆమె ఒక్కడిగానే హాలులో కూర్చుంది. చేతిలో ఒక పాత ఫోటో… పదేళ్ళ క్రితం తిరుపతి దర్శనం తర్వాత తీసినది. అర్జున్ ఐదేళ్ళ పసిపాప. ఇద్దరూ స్వామి విగ్రహం ముందు నిలబడి, లక్ష్మమ్మ చేతిలో లడ్డూ, అర్జున్ చేతిలో చిన్న గంట. ఆ ఫోటోలో అర్జున్ కళ్ళు భయంగా, ఆనందంగా మెరిసిపోతున్నాయి.
ఇప్పుడు ఆ కళ్ళల్లో ఏమీ కనిపించడం లేదు. ఫోన్ స్క్రీన్ లైట్ మాత్రమే మెరుస్తోంది.
లక్ష్మమ్మ గొంతు గట్టిగా అరిచింది.
“అర్జున్… ఒక్కసారి బయటికి రా బాబూ.”
గది తలుపు తెరుచుకుంది. అర్జున్ బయటికి వచ్చాడు. ఇయర్ఫోన్స్ మెడలో వేలాడుతున్నాయి.
“ఏమిటమ్మా… నిద్ర పట్టడం లేదా?”
లక్ష్మమ్మ లేచి నిలబడింది. ఆమె గొంతులో ఏడుపు దిగమింగుతూ వచ్చింది.
“నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు… నీకు భక్తి పట్టడం లేదు కదా?”
అర్జున్ నవ్వబోయాడు కానీ ఆ నవ్వు ఆగిపోయింది. అమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు జారాయి.
“నువ్వు చిన్నప్పుడు జ్వరం వచ్చి పడివున్నప్పుడు… నేను రాత్రంతా నిన్ను ఎదురుగా పెట్టుకుని ఏడ్చాను. డాక్టర్లు ‘చూడాలి’ అన్నారు. నేను ఒక్కడినే కాదు… ఆ ఏడు కొండల మీద ఉన్న ఆయన ముందు కూర్చుని ఏడ్చాను. ‘నా బిడ్డని బతికించు స్వామీ’ అని.
ఉదయానికి నీ జ్వరం తగ్గింది. నువ్వు మళ్ళీ నవ్వావు.
అది నా ఏడుపు ఫలితమా… లేక ఆయన కనికరమా?”
అర్జున్ నోరు మెదపలేదు.
“నీ పదో తరగతి ఫలితాల రోజు… నువ్వు రిజల్ట్ చూసి ఏడ్చావు. మార్కులు తక్కువ వచ్చాయని. నేను నిన్ను ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని, ‘స్వామి ఏదో మంచి చేస్తాడు’ అన్నాను.
ఆ తర్వాత ఏమైందో నీకు గుర్తుందా?
రీ-వెరిఫికేషన్లో నీకి 28 మార్కులు పెరిగాయి. నీ లైఫ్ మారిపోయింది.
అది కేవలం అదృష్టమా… లేక ఆయన కళ్ళలో నుండి వచ్చిన కన్నీటి బొట్టు మా ఇంటి మీద పడిందా?”
అర్జున్ కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి.
లక్ష్మమ్మ ముందుకు వచ్చి, అర్జున్ చేతులు పట్టుకుంది. ఆ చేతులు వణుకుతున్నాయి.
“నీకు గుర్తుందా… నీ నాన్న చనిపోయిన రోజు? నేను ఒక్కడినే ఉన్నాను. నువ్వు ఏడేళ్ళ పిల్లవాడివి. ఇద్దరం శ్మశానవాటిక నుండి ఇంటికి వచ్చాం. నీవు నా చీరె చెంగున పట్టుకుని ‘అమ్మా, నాన్న ఎక్కడికి వెళ్ళాడు?’ అని ఏడ్చావు.
నేను ఏమి మాట్లాడలేకపోయాను. కానీ ఆ రాత్రి నిన్ను ఒడిలో పెట్టుకుని, ఇద్దరం కలిసి ‘గోవిందా… గోవిందా’ అని ఏడ్చాం.
ఆ ఏడుపు మనల్ని బతికించింది బాబూ… ఆయన పేరు మనల్ని బతికించింది.”
అర్జున్ గొంతులో ఏడుపు నిండిపోయింది.
“ఇప్పుడు నీవు రాత్రి రెండు అయినా ఇంటికి రావు. ఫ్రెండ్స్తో డ్రింక్స్, పార్టీలు… నీ లోపల ఒక గుంట ఏర్పడింది. ఆ గుంటలో ఏదో కాలుతోంది కదా?
ఆ కాల్చే భయాన్ని ఆపగలిగేవాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు… ఆ ఏడు కొండల మీద.”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా అమ్మ కాళ్ళ మీద పడి ఏడ్చాడు.
“అమ్మా… నన్ను క్షమించు. నేను ఆయన్ని మరచిపోయాను. నిన్ను బాధపెట్టాను.”
లక్ష్మమ్మ కొడుకు తల నిమురుతూ, కన్నీళ్ళతోనే నవ్వింది.
“ఇప్పుడైనా గుర్తు వచ్చింది కదా బాబూ… ఆయన్ని ఎప్పటికీ మరచిపోయినవాళ్ళు కూడా ఒకరోజు ఆయన కాళ్ళ మీద పడతారు. ఆయన అలాంటివాడు.”
ఆ రాత్రి ఇద్దరూ దీపం వెలిగించారు.
పాత పూజ గది తెరుచుకుంది.
అర్జున్ చిన్నప్పటి గంట తీసుకుని మోగించాడు.
“గోవిందా… గోవిందా…” అని ఇద్దరి గొంతులు ఒక్కటయ్యాయి.
మరుసటి రోజు తెల్లవారుఝామున నాలుగు గంటలకు…
అర్జున్ ఒక్కడే బయల్దేరాడు.
తల మీద ముండు కట్టుకుని, కళ్ళలో కన్నీళ్ళు పెట్టుకుని.
అమ్మ ఇంటి గడప మీద నిలబడి చూస్తూ, చేతులు జోడించి,
“వెళ్ళు బాబూ… ఆయన నిన్ను ఎదుర్కొంటున్నాడు. ఎప్పటి నుండో ఎదుర్కొంటున్నాడు.”
సాయంత్రం అర్జున్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు…
అతని కళ్ళలో ఒక కాంతి.
చేతిలో లడ్డూ ప్రసాదం.
తల మీద ఇంకా తడి… ఆయన కాళ్ళ దగ్గర ఏడ్చిన కన్నీళ్ళు.
అర్జున్ అమ్మ కాళ్ళ మీద పడి,
“అమ్మా… ఆయన నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.
ఇన్నాళ్ళూ నేను ఆయన్ని వదిలేసినా… ఆయన నన్ను ఒక్క క్షణం కూడా వదలలేదు.”
లక్ష్మమ్మ కొడుకుని ఎత్తుకుని గుండెలకు హత్తుకుంది.
ఇద్దరూ ఏడుస్తూ నవ్వారు.
ఆ రాత్రి ఇల్లంతా గోవింద నామంతో నిండిపోయింది.
ఆ ఏడు కొండల మీద ఉన్న ఆ కనికరం ఆ ఇంట్లోకి మళ్ళీ వచ్చేసింది.
ఇది ఒక అమ్మ కొడుకు కథ కాదు…
ఇది ప్రతి ఒక్కరి కథ.
ఎంత దూరమైపోయినా…
ఆయన ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడు.
మనల్ని ఎదుర్కొని, కళ్ళలో కన్నీళ్ళు పెట్టుకుని, చేతులు జాపి…
గోవిందా… గోవిందా… శ్రీ వేంకటేశ్వరా…
నీ కృప మా మీద ఎప్పటికీ వుండాలి స్వామీ. 🙏🏻